تاثیر طالبان بر زندگی مردم (۱۰) فصل تازه‌ی بی‌پناهی: شروع کوچ‌های اجباری مردم در حاکمیت طالبان

سانکو پانزا

هفته نامه نویدنو: با آمدن طالبان کوچ‌های اجباری مردم غیر پشتون، به خصوص کوچ اجباری مردم هزاره و تاجک آغاز شدند. طالبان به هر آب و سنگی زدند تا راهی برای کوچ‌دادن قسمت‌هایی از مناطق هزاره‌نشین و تاجک‌نشین پیدا کنند.

جدیدترین مورد کوچ اجباری به واسطه‌ی طالبان در ولسوالی لعل‌وسرجنگل ولایت غور اتفاق افتاده است.

طالبان به یک دعوای ۸۰ سال پیش دامن زده و باشندگان دو روستای «بوم» از منطقه‌ی چهارآسیاب و «تنگی نوشته» از منطقه‌ی کرمان را کوچ اجباری داده‌اند.

باشندگان فعلی روستای بوم می‌گویند که آنان هشتاد سال پیش این ملک را از شخصی به نام صادق‌خان خریده بودند. پس از خریدن ملک، وارثان صادق‌خان البته بار بار برای این ملک دعوا کرده‌اند. بر اساس عریضه‌ای که از باشندگان فعلی بوم در دسترس رسانه‌ها قرار گرفته است، وارثان صادق‌خان پیش از حاکمیت طالبان در دعوایی که با مردم داشته‌اند وکیلِ مردم را مسموم کرده و کشته و اکنون یک فیصله‌‌ی غیرقانونی و غیابی در دست دارند.

وارثان صادق‌خان که قاتلین وکیل مردم هم هستند، اکنون بر اساس همین فیصله‌ی غیر قانونی در محمکه‌ی طالبان مدعی مالکیت ملک مردم شده‌اند. آنان به خاطر زد و بند و روابطی که با جمعه‌خان مدیر حقوق لعل‌وسرجنگل و قاضی حنفی قاضی محکمه‌ی لعل‌وسرجنگل دارند، توانسته‌اند مردم را کوچ اجباری بدهند.

باشندگان محل که ۸۰ سال در بوم زندگی کرده‌اند، سال‌ها برای آبادی آن ملک تلاش کرده‌اند. خانه ساخته‌اند، درخت کاشته‌اند و زمین زراعتی ساخته‌اند. منابعی از مردم محل به هفته‌نامه‌ی نوید نو می‌گویند که «حداقل ۴۰۰ هزار درخت غیر مثمر و بیش از هزار درخت مثمر کاشته‌ایم. درختان هم همه بزرگ شده‌اند. افزون بر آن، زمین زراعتی ساخته‌ایم، بندهای آب ساخته‌ایم و خانه‌های خوب ساخته‌ایم. طالبان که بر اساس یک فیصله‌ی غیرقانونی و غیابی ما را کوچ داده‌اند، هیچ یک از دارایی‌های ما را در نظر نگرفته‌اند. نه درخت حساب شد، نه زمین، نه بندهای آب و نه خانه‌ها».

این مردمی که درین فضای سرد کوچ اجباری داده‌شده‌اند، نه جایی برای رفتن دارند و نه جایی برای بودوباش. طالبان خانه و زندگی آنان را گرفته‌اند و آنان را با زن و کودک در فضای سردِ بی‌پناهی رها کرده‌اند. در ویدیویی که از هنگام کوچ‌کشی این روستا در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست می‌شود، دیده می‌شود که طالبان مسلح دست‌به‌ماشه پشت سر مردم ایستاده‌اند و مردم دارند کوچ بار می‌کنند.

افزون بر باشندگان روستای بوم، باشندگان روستای تنگی‌نوشته که با زور طالبان کوچ اجباری داده شده‌اند نیز با همین مشکلات بی‌جایی و بی‌پولی و بی‌خانمانی مواجه‌اند.

آنان حتا مجبور شده‌اند که به بیرون از لعل‌وسرجنگل و به ولایت‌های همجوار غور بروند.

طالبان در عموم هزارجات هم‌چنان مردم را وادار به کوچ اجباری کرده‌اند. از جمله می‌توان از غزنی و دایکندی نام بُرد.

در دایکندی دعوای مردم محل نیست، خودِ طالبان خانه‌های مردم را گرفته و آنان را کوچ اجباری داده‌اند.

طبق گفته‌ی باشندگان محل، تعداد زیادی از نیروهای مسلح طالبان در چندین ولسوالی دایکندی، از جمله در سنگ‌تخت و بندر، میرامور، شهرستان، کیتی و اشترلی جابه‌جا شده‌اند و تعدادی از خانه‌ها را گرفته و مردم را به کوچ اجباری مجبور کرده‌اند.

جابه‌جایی افراد مسلح طالبان در دایکندی زیاد است. منابعی می‌گویند که از جانب وزارت دفاع طالبان برای هر ولسوالی دایکندی یک کندکِ ۲۰۰ نفره تا ۳۵۰۰ نفره در نظر گرفته شده است.

همین جنگ‌جویان، در خانه‌های مردم جابه‌جا شده و شماری از مردم ملکی را کوچِ اجباری داده‌اند.

منابعی از باشندگان محلی ولسوالی سنگ‌تخت و بندر می‌گویند که طالبان حدود ده روز پیش (۱۰ عقرب ۱۴۰۱) به مرکز ولسوالی سنگ‌تخت و بندر آمده و «حوزه‌ی علمیه خاتم‌النبین» را گرفته تبدیل به پایگاه نظامی کرده‌اند.

در مناطق تاجک‌نشین نیز کوچ‌های اجباری مردم به واسطه‌ی طالبان اتفاق افتاده است. از جمله تا اکنون (۲۱ عقرب ۱۴۰۱) جدیدترین آن در تخار اتفاق افتاده است که طالبان بر اساس ادعای کوچی‌ها، ملک و خانه‌ی مردم محل را گرفته و آنان را به کوچ اجباری مجبور کرده‌اند.

موضوعات: طالبان, کوچ اجباری, مردم هزاره, لعل‌وسرجنگل, دایکندی, مردم تاجک, تخار.